Hayal etmek, güzel bir yaz gecesini, sahilde çalan Pink Martini’yi, elimde bol buzlu bir votka, sıcak sımsıcak bir hava. Olduğum yerde dans ediyorum, şarkılara eşlik ediyorum, üzerimde beyaz etekleri uçuşan bir elbise. Etraf kalabalık ama hiç rahatsız edici değil. Sonra ayaklarımı denize daldırıp, yürümeye başlıyorum. Kimsenin olmadığı ama hiç de korkmadığım bir yöne doğru. Geride hala kalabalığın gülüşmeleri ve dalga dalga müzik sesi. Yanımda biri olmalı mı karar veremiyorum, o biri hep öyle mi kalacak bilmiyorum çünkü. Hayallarimi süsleyen o biri daha sonra hayalkırıklığı da olabilir. Tek başıma olmak en iyisi, ben kendimi hiç hayal kırıklığına uğratmadım ki.

Cant u see how happy we would be
Picture u upon my knee
Just tea for two and two  for tea
Just me for u and U for me
Alone
Nobody near us to see us or hear us
No friends, no relations

 Sıcak bir hayalim var.

Şöyle yeni yapılmış projelerden bir ev. Mutfağı kocaman ve yere kadar cam. Camın hemen önünde masa, kahvemi içiyorum dışarıda yağan kara bakarken. Yüksek bir apartmanda, çok yüksek bir kattayım, tüm seslerden, kalabalıktan uzak.

Dışarıda yağan kara rağmen evim çok sıcak, ben kısa kollu bir t-shirt, ince bir eşofman altı ile rahat rahat yayılıyorum.

Kızım uyumuş, annesine keyif yapması için izin veriyor. Akşama kocam işten gelecek, iyi bir işi var ve iyi kazanıyor. Evim her daim derli toplu, temiz. Aradan geçen yıllar aşkımızı azaltmadığı gibi artırmış. Ben, tüm hırslardan arınmış, olabildiğince huzurlu ve sakinim. Sıcak, sımsıcak bir evdeyim…

Yazım kılavuzunda böyle bir kelime var mı bilmiyorum, olduğunu pek sanmıyorum aslında. Ama içinde bulunduğum ruh durumunu en iyi anlatacak ifade de budur. Hiçbir şey yapmak istemeyip, enerjimi tamamen kaybetmiş, sıkkın, bıkkın, kayıp bir haldeyim. İşte bu durumdayken bir şeyler yapmaya çalışmak, iş güç vs insanı iyice bitiriyor.

Bir otobüse binip – mümkünse konforlu olsun, 2 kişilik koltukta ama yanımda kimse olmadan – seyahat edeyim. Uzun bir yola çıkayım, sadece yolu izleyeyim, kulağımda müzik, başka da bir şey düşünmeyeyim.

Bunun adı kaç-mak.

Yeniden hamile olmak istiyorum, çok güzel bir süreçti. Gerçi erken doğum yapan ben, bunun tadını doyasıya çıkaramadım. Belki de bu yüzden henüz bebeğim 1 yaşını bile doldurmadı ama ben yine hamile olmak, doğum yapmak istiyorum. Biz kadınlara verilen en önemli ve değerli özellik bu bence ve tadını çıkartmak gerekiyor.

Ama, “ama”sı var işte… Koşullar, imkanlar, maddi, manevi herşey biraz engelliyor bu arzuyu. Bakamayacağımız, iyi imkanlar sunamayacağımız çocuklar doğurmamalıyız, onlara bunu yapmaya hakkımız yok.

Yine de hamile olmak, anne olmak, o minik kuzuyu kucağınıza verdikleri o ilk an, tutmaya korkmak, neyse bunu da başka bir yazıda anlatayım. Çoook güzel, derin ve hisli konular bunlar benim için.

Kadınlar mı daha çok arada kalır, arada kaldığını hisseder? Evi ile işi arasında kalmak, ailesi ile kocası arasında kalmak, çocuğu ile işi arasında kalmak, annesi ile babası arasında kalmak… Ne kadar çok şeyi idare etmeye çalışıyoruz. Bu kadın olmaktan mı kaynaklanıyor acaba? Bence biraz herkesi memnun etme çabası yüzünden oluyor. Bunu da ancak bir kadın yapmak için uğraşır zaten, sonunda başarılı olamayıp, her şeyi daha da karıştırmasına rağmen.

Tamam, bu konuda başarılı olan, cin gibi kadınları bu tespitimin dışında bırakıyorum. Ben yapamıyorum en azından. Ne zaman herkesi mutlu etmek için çabalasam, sonunda birileri daha mutsuz oluyor, ben de gerçekten arada kalıyorum. Var mı bunun bir yolu? Bana “boşver, herkes kendi hayatından sorumludur, bir şeyleri değiştirmek için uğraşma” demeyin. Çünkü ben de o hayatların doğrudan etkisi altındayım.

Gerçi Kelebek Etkisi filmindeki gibi (ki bunun teorisini de çok etkileyici buluyorum) neyi değiştirmeye, düzeltmeye çalışsam bir şekilde bozuluyor. Arada kaldım, kaldım, kaldım…

Ben de dayanamadım ve kendime bir blog açtım. Gerçekten çok karamsar ve mutsuz hissettiğim bugün vesile oldu bu gelişmeye. Derdim sadece içimi dökmek, biryerlerde iz bırakmak belki de. şimdilik kimsenin haberi olmayacak bu arada, sadece ben bileceğim ben olduğumu.